HM Productions Intl.                                        All Rights Reserved
copyright 2008 by HM Entertainment Inc.
    "Watu", esan zuen. Hitz egitean beti hasten zen gu umilduz
    'jendea' esan nahi duen hitz swahili hori erabi-liz. "Nere esnea
    lapurtu izan duzuenean, utzi egin di-zuet. Nere haragia lapurtu
    izan duzuenean ez diót kasu handirik egin. Zuen haurrek nere
    baratzetik fruituak lapurtu izan dituztenean, bihozbera izan naiz.
    Baina oraingo honetan, gehiegizkoa izan da zuen ausardia!".

Ruin jauna oso altua zen, beste inor baino altuagoa. Hain zen altua, ezen atetik igarotzeko makurtu egin be-har
zuen. Altua, zabala, eta oso indartsua zen. Haserral-di batean kontramaisua altxatu, ikuluaren ate baterantz
bota eta lurra ikutu gabe beste ate batetik atera zuela esaten zuten. Izugarria zen. Bére ileak gari helduaren
kolorea zeukan. Kontu handiz mozten zuen bére bibo-tea, eta bére begiak iluntasunean ikus dezaketen katu
batenak bezalakoak ziren.

Eskumuturraz mehatxatu ondoren, guregana zuzen-du zuen hatza eta bére zizpa ikusi arte inor ez zela írten-go
agindu zigun. Éra horretan hitz eginez, enkanteak egiteko taulatuaren gainean jarrita, jangoiko baten ahotsa eta
aginpidea zeuzkan.

Hamahiru urte neuzkan. Esaten zuenaren erdia ez nuen ulertzen, baina bére hitz egiteko érák eta armatu-rik
zeuden soldaduen presentziak bére asmoak, za-lantzarik gabe, serioak zirela adierazten zuten.
Eguzkia ezkutatu arte égőn ginen hesian eserita. Ahots erlatsez egiten zuten negar haurrek gose eta ega-rriz.
Emakumezkoak zorabiatu egiten ziren, eta gizo-nezkoek marmar egiten zuten, baina inork ez zekien zizpa non
zegoen, ezta Mau-Mau deitzen ziren gizon haiek nortzuk ziren ere. Gizon horiek hiltzen eta jendea izutzen
zeharkatzen zutela hegan herrialdea esaten zuen Ruin jaunak. Orduan ez nekien beti ahopean ai-patzen
genituen jende hari buruz ári zela hitz egiten, an-du a mutiku -basoetako gizonak- deitzen genituenak, eta
gogora ez ekartzen saiatzen ginenak.

Seietan, azkenean, bipildutako gure herrira itzuli ahal izan ginen: hankaz gora jarri zuten dena solda-duek. Béren
gordelekuetatik ateratako diru guztiak era-man zituzten.

Nere aita, morroia, artzainak eta abereak eraisteaz arduratzen zirenak salbu, beste guztiak hilaren bukaeran
egun hartako saririk ez zutela jaso konturatu ziren, ale-gia, hesi barruan igaro zuten Ián egun hartako diru saria.
Haur batek ere ezin izan zuen eskolara joan. Eskola herriaren barruan zegoen. Galondoz estalitako buzti-nezko
eraikuntza zen. Biharamunean, uniformez jantzi-ta eta goizean goiz, eskolara joateko bőst kilometroko bidearen
zati handia korrika egin genuen. Zuzendariak bére bulegora joateko esan zigun. Hormaren kontra ila-dan
jarrarazi eta bezperan eskolara zergatik ez ginen joan galdetu zigun.

"1. informazioa" deitzen genion hura gogoratuko zigun. Maisuaren ziriak odola izozten zigun. Guztiok ezagutzen
genuen bére gogortasuna zela eta. Soldadu zűrien razzia kontatu genion.

-        Zer? -esan zuen-. Soldaduak zuen herrira ere jo-
an dira orduan!
-        Bai, jauna -erantzun genion berehala.
-        Eta orduan, zer?
Eta beste behin kontatu genion dena, eskolara ez joan izana hőbe tó desenkusa zezaketen xehetasun ba-tzuk
gehituz. Bukatu genuenean, zuzendariak errepika-tu zuen:
-        Eta orduan, zer?
Orduan konturatu nintzen zer nolako estualdian geunden. Baita besteak ere, bat-batean inork ez bai-tzuen
beste ezer esan.
ISBN 84 8136 008 2
Hamahiru urte dauzka Kariukik eta Keniako
herrixka batean bizi da Mau-Mauak
zapalkuntza kolonial britainiarraren aurka
altxatu diren garaian.

Lagun berria egin du, Nigel, hamaika urleko mutib, Kolonoa
den bere aitonaren elxeia etoni da IngaLaterratik oporrak
igarotzera. EhiTa ela arramza egiazko abenturak bilakatuko
dira Nige! ela Kariukirentzat.

Bere anaiari gutun bal eramateko agindu dioten lagun
kezkagarriak aurkitu ditu Kariukik oihanean.

Bi lagunak ehiza egilen daudela, gizontxo txuria desagertu
egin da...
KARIUKI